تا كه بودیم نبودیم كسی ، كشت ما را غم بی همنفسی ، تا كه رفتیم همه یار شدند ، خفته ایم و همه بیدار شدند ، قدر آئینه بدانیم چو هست ، نه در آن وقت كه اقبال شكست...